Sam, onze rental car
In Las Vegas zelf hadden we geen auto nodig — daar is alles op loopafstand, met de monorail of met een Uber’tje zo geregeld. Maar zodra de roadtrip begon, konden we natuurlijk niet zonder vier wielen. In plaats van, zoals iedereen, een wagen te huren aan de luchthaven, trokken wij naar het kleinere Sixt-kantoor aan het Hughes Center, vlak bij ons hotel The Flamingo. En wat een goed idee was dat! De service daar was ronduit top: vriendelijk, snel en zonder dat eindeloze gepush om “toch maar die extra verzekering” te nemen. Alleen… het type wagen dat we geboekt hadden, was er niet. Dat leek even een klassieker te worden, want meestal krijg je dan een kleiner model. Maar niet deze keer! We kregen een grotere versie mee — een echte slee. Of beter: een boot op wielen. Ik mocht vertrekken want Caroline was in het begin wat nerveus, maar het duurde niet lang voor ze met plezier het stuur overnam. We noemden de wagen liefdevol Sam. Voor mij is Sam een ‘zij’, voor Caro een ‘hij’. We lieten het daarbij — iedereen tevreden, Sam inbegrepen.
Chevy Traverse
Breakfast goals: Huevos Rancheros in Boulder City
De weg naar onze eerste natuurparken liep langs de iconische Hoover Dam en, jawel, de legendarische Route 66. Maar eerst: ontbijt. Want roadtrip of niet, met een lege maag rijd je nergens heen. Een “echte American diner” stond hoog op ons verlanglijstje, dus toen we in Boulder Huevos Avenue zagen, was de beslissing snel genomen. Het was er levendig, zelfs midden in de week — een goed teken. Binnen was het meteen duidelijk dat we de glitter van Las Vegas achter ons hadden gelaten. Hier hing een warme, gezellige sfeer en het eten… gewoonweg heerlijk. Caroline ging natuurlijk voor de Huevos Rancheros (haar favoriete ontbijt met eitjes), en ik ontdekte de wonderen van een échte Horchata. De tres leches pancakes bleken iets te ambitieus — maar hé, ik heb mijn best gedaan.
Treinen in Boulder City en via Hoover Dam naar de Route 66
Toen we na het ontbijt weer naar buiten stapten bij Huevos Avenue, zagen we op de parking plots een paar imposante treinen staan. Nieuwsgierigheid gewonnen! Een omweg van vijf minuten later stonden we bij het Nevada State Railroad Museum in Boulder City. Een klein, charmant museum waar de geur van oud metaal en avontuur hangt. Het museum vertelt het verhaal van de spoorlijn die ooit hielp bij de bouw van de majestueuze Hoover Dam — dé motor achter de groei van Zuid-Nevada. Tussen blinkende locomotieven en verweerde wagons proef je de tijd van toen. Geen groot spektakel met lasers en geluidseffecten, maar een authentiek, rustig plekje dat verrassend boeiend is. Zeker als je ook maar een beetje houdt van geschiedenis of nostalgie op rails.
Daarna trokken we verder richting Hoover Dam, de echte levensader van al die fonkelende lichten, glitter en koele airco’s in Las Vegas. Onderweg doemde het enorme stuwmeer voor ons op — indrukwekkend, maar ook een beetje pijnlijk om te zien hoe laag het water nu staat. De witte afzettingsrand langs de oevers laat duidelijk zien waar het ooit tot kwam. Je kunt de dam trouwens ook effectief vanbinnen bezoeken: met een lift naar beneden, diep in de betonnen reus. Fascinerend voor wie van engineering houdt… al moet ik eerlijk bekennen: dat avontuur lieten wij graag aan de liefhebbers over. Wij genoten liever van het uitzicht, de zon én het besef dat we midden in een van de coolste roadtrip-momenten van de reis zaten.
Route 66 — a page right out of history
Na de imposante Hoover Dam reden we verder — lijnrecht van Nevada naar Arizona. Nieuwe staat, nieuwe tijdzone… al merkten we daar eerlijk gezegd niks van. Blijkt dat de ene staat wél zomer- en winteruur doet, en de andere niet. Resultaat: we bleven netjes op tijd. Tijdzones en wij, dat zou later in de reis nog een paar keer een thema worden.
Met veel goesting vertrokken we richting Kingman, onze eerste echte stop op deze legendarische Route 66. En wat een binnenkomer! Toevallig belandden we midden in een bijeenkomst van oldtimers — een parade van glimmend staal, blinkende chroom en trotse eigenaars. Nu moet ik eerlijk bekennen: ik ben geen gigantische autofan, maar dit… dit was pure charme. Als dit niet “authentiek Amerika” is, dan weet ik het ook niet meer. Op een klein lokaal marktje ontdekten we een klassieker die we enkel uit Amerikaanse series kenden: Salt Water Taffy. Zachte, taaie snoepjes in alle kleuren van de regenboog. We kochten er een paar smaken om te testen — sommigen ronduit heerlijk, anderen… tja, avontuurlijk. Denk een beetje aan Bertie Bott’s Every Flavour Beans uit Harry Potter, maar dan met minder risico op oorwas.
Na de verplichte foto bij de Route 66-boog en een kort bezoek aan het Route 66 Museum was het weer “on the road” — nou ja, na een kleine omweg. Onze GPS had blijkbaar besloten dat avontuur meer waard was dan efficiëntie. Take two, en we waren weer op weg! Wat meteen opvalt langs Route 66: het blijft een Instagrammable droom. Oude motels, verweerde neonreclames, kleurrijke borden… alles ademt nostalgie. Maar tegelijk voel je ook dat de glorieperiode voorbij is. Veel dorpen lijken stil te staan in de tijd, met souvenirshops die meer herinnering dan winst draaien. Een beetje triest, eigenlijk. De film Cars had het goed begrepen: ooit was deze weg het kloppend hart van Amerika, tot de nieuwe snelweg ernaast kwam en alles veranderde. Toch blijft Route 66 magisch. Misschien juist omdat ze een verhaal vertelt van vergane glorie, vastgehouden met trots en liefde door mensen die weigeren het licht uit te doen.
Feest in Seligman voor Angel Delgadillo
In Seligman hing er pure feeststemming: de legendarische Angel Delgadillo, de man die letterlijk nieuw leven blies in de dorpjes langs The Mother Road, werd 98 jaar! We kwamen nét te laat om hem persoonlijk te ontmoeten, maar zijn iconische barbershop annex toeristenwinkel konden we natuurlijk niet overslaan. Tot twee jaar geleden stond hij daar zelf nog te knippen en te vertellen — levende geschiedenis, gewoon langs Route 66.
Met een glimlach (en een paar extra foto’s) reden we verder. Dankzij de vele leuke stops onderweg verteerden we moeiteloos meer dan 400 kilometer richting Williams, onze volgende halte. Daar sloten we de dag af op z’n Mexicaans met een heerlijke cheezebirria taco 🌮 en een horchata met kaneel. En geloof me, na zo’n dag vol zon, kilometers en indrukken… was ik binnen de vijf minuten vertrokken naar dromenland. Morgen nemen we de helicopter om boven de Grand Canyon te vliegen, maar dat vertel ik in een andere blogpost.
Veel dorpen lijken stil te staan in de tijd, met souvenirshops die meer herinnering dan winst draaien. Toch blijft Route 66 magisch.
Flagstaff vol leven
Op veel plekken langs Route 66 kijk je uit op leegstaande diners, verbleekte neon en het stille decor van een vervlogen tijdperk. Flagstaff voelt meteen anders. Hier rijden we de stad binnen tussen volle terrassen, kleurrijke streetart en het geroezemoes van een plaats die leeft. We parkeren bij het Amtrak-station met een iconisch Route 66 logo voor het Visitor Center als fotogenieke start. Van daaruit dwalen we Historic Downtown in, langs bakstenen gevels vol onafhankelijke boetieks, koffiebars en lokale brouwerijen – bijna geen grote ketens, maar adressen met een eigen gezicht en verhaal. In steegjes en langs zijstraten duiken muurschilderingen op. Download de Public Art Map en laat je verwonderen. Wanneer de lucht langzaam oranje kleurt, schuiven we aan bij Bajamar, waar de geur van verse vis en Mexicaanse kruiden de dag afrondt. Hier, met een bord vol smaak voor ons en de zachte stadsdrukte op de achtergrond, voelt Flagstaff nog eens extra ver weg van de vergane glorie die we elders langs de route zagen.
Wat moet je zeker gezien hebben on Route66?
- Kingman Route 66 Museum – goed startpunt om de geschiedenis van Route66 te leren kennen
- Hackberry General Store – vergane glorie, maar een must see
- Seligman Historic District – Kitch capital
- Downtown Flagstaff – levendige stad aan de voet van de Grand Canyon
