Sommige shows verdwijnen, om daarna alleen maar sterker en emotioneler terug te komen. Alegríais daar voor mij het mooiste voorbeeld van. Toen ik hoorde dat Cirque du Soleil deze klassieker uit 1994 nieuw leven inblies als “in a new light”, wist ik meteen dat ik erbij moest zijn. Alegríais tenslotte de show waar bij zoveel fans het Cirque-virus voor het eerst begon te kriebelen.
In 1997 zag ik de voorstelling voor het eerst, op de gedempte Zuiderdokken in Antwerpen. Na Saltimbanco in 1996 was het pas mijn tweede Cirque-show, maar wel degene die bevestigde dat Cirque me nooit meer zou loslaten. In 2025 keerde de show terug naar België en greep ik mijn kans: eerst in Knokke, later nog eens in Brussel. Blijkbaar krijg ik er gewoon niet genoeg van.
De oorspronkelijke versie vertelde het verhaal van een koninkrijk in overgang: van een oude naar een nieuwe tijd, met macht, traditie en vernieuwing die met elkaar botsen. Een soort poëtische troonwissel in een rijk zonder kroon. In de vernieuwde versie is dat thema gebleven, maar alles voelt rijker, intenser en emotioneler. De nadruk ligt nu nog meer op hoop, transformatie en menselijke verbondenheid – alsof de geest van de oude koning zelf nog één keer kiest voor een lichtere, optimistischere wereld.
Licht, klank en kippenvelmomenten
at meteen opvalt aan In a New Light, is hoe Cirque du Soleil nostalgie en moderne technologie probleemloos laat samenwerken. Door de vernieuwde regie, arrangementen en acrobatie voelt alles tegelijk vertrouwd én verrassend fris. De iconische muziek – die melodieën die zich dagen later nog ergens in je achterhoofd nestelen – wordt live gespeeld, met een intensiteit die je letterlijk in de tribune voelt trillen. Het lichtontwerp is pure verwennerij voor je ogen. Geen harde spots, maar zacht, warm en fonkelend licht dat lijkt mee te ademen met de artiesten op scène. En dan zijn er de acrobaten. Of het nu gaat om duizelingwekkende luchtacts, vlijmscherpe messen of een clown die zichtbaar worstelt met zijn eigen twijfels: elk moment voelt als een ode aan de menselijke verbeeldingskracht.
Waar sommige recente Cirque-shows bijna filmisch en afstandelijk aanvoelen, blijft Alegría trouw aan dat typische tentgevoel. Je zit dicht op de actie, hoort de adem van de artiesten en hebt het gevoel dat de magie letterlijk een paar meter voor je neus gebeurt.
Blije artiesten 
Vuurspektakel 
Acrobatie en live muziek tegelijk 
een stem om bij weg te dromen 
Schoon in de eenvoud 
Lichtspel 
Genieten! 
Setting the scene
Alegría, het meest iconische nummer
“Alegría” is het kloppende hart van de show. De song, gezongen in een mix van Engels, Italiaans en Spaans (en typisch “Cirquish”), voelt als een bezwering: een hypnotiserende melodie met poëtische teksten over hoop, veerkracht en opnieuw opstaan na tegenslag. Het nummer groeide uit tot een echte klassieker: het album stond 65 weken in de Billboard World Music Chart en werd genomineerd voor een Grammy, en behoort tot de meest succesvolle Cirque-soundtracks ooit. De oorspronkelijke versie klinkt eerder donker en plechtig, met barokke arrangementen en een bijna sacrale sfeer. In de versie voor Alegría: In A New Light is de song opgefrist: lichter, kleurrijker, hoopvoller, zonder de dramatische ondertoon te verliezen. “Alegría” blijft het emotionele hoogtepunt van de show: krachtige stemmen, pure vocal power en de perfecte soundtrack voor de finale, waar acrobaten en clowns het publiek meesleuren in een collectieve roes.
De clip waarin beelden van de originele show en de nieuwe versie door elkaar lopen, is pure nostalgie. Ook muzikaal hoor je daar een mooie mix van beide interpretaties. Zelf blijf ik net iets meer gehecht aan het origineel – noem het gerust nostalgie – vooral door die hese, bijna raspende stem van één van de zangeressen. Terwijl ik dit schrijf, speelt “Alegría” opnieuw op de achtergrond en merk ik hoe mijn ogen prikken en mijn keel dichtknijpt. Muziek is nu eenmaal ook pure emotie.
Mijn persoonlijke hoogtepunten van Alegría
- Powertrack – Verborgen (eigenlijk verstopt onder het podium) ligt een X-vormig parcours van twee overlappende powertracks, als langgerekte trampolines die strak opgespannen zijn als een tennisracket. Daardoor geven ze zo veel energie terug dat een groep van een achttal tumblers met dubbele en drievoudige salto’s, flips en twists over het podium schiet. Twee per twee kruisen ze elkaar in het midden, in een choreografie die tot op de millimeter getimed is. Voor mij staat deze act echt voor jeugdige drive: die drang om vooruit te gaan, om vrij te zijn, om te knallen.
Het staat in schril contrast met acro poles van de openingsact die met menselijke piramides de oude macht vertegenwoordigen. - Hand-to-hand act – En dan is er plots een intiem moment. Twee nymfen zonder grote toestellen, geen afleiding. Alleen lichaam tegen lichaam, balans, spiercontrole en een soort zachte concentratie die je bijna mee doet ademhalen. Het is zo puur, lichamelijke poëzie. Ik merkte dat ik vanzelf stil werd en met open mond zat te staren. Niet omdat het “moest”, maar omdat je gewoon niet anders kán dan kijken.
- Aerial High Bar – Dit is de adembenemende slotact van Alegría. Op 10 meter hoogte in de nok van de Grand Chapiteau vliegen de ‘Angels’ door de lucht en worden ze op het laatste moment opgevangen. En iedere keer denk je: ay, oei, blijft dit goed gaan? Elke keer opnieuw. Het is de acrobatische kers op de taart van Alegría. Met die lichtbundels erbij lijkt het alsof je echt naar engelen zit te kijken die door het donker snijden. Ik had er achteraf bijna een stijve nek van, maar eerlijk: worth it. Adrenaline en acrobatisch kunst van – letterlijk – het hoogste niveau.
- Hulahoop act – Deze act is een betoverend solo-nummer waarin virtuoze manipulatie van meerdere hoepels wordt gecombineerd met contorsie en dans. Ze begint met één hoop rond taille, armen of voet en bouwt op naar meerdere hoepels tegelijk rond verschillende lichaamsdelen (taille, schouders, armen, benen), vaak 6–8 tegelijk. Vooral het moment dat ze de hoepel aan de voet heeft terwijl ze in een extreme split of backbend staat. Hoe kan dit?!
Hoogtepunten selecteren uit een show die bijna alleen maar uit top acts bestaat, is moeilijk en dus vooral gebaseerd op mijn gevoel.
Bonus: de Sneeuwstorm-sequentie
Aan het einde van het eerste deel komt voor mij het visuele en emotionele hoogtepunt van Alegría: de sneeuwstorm. Dit staat symbool voor de zoektocht naar vriendschap en de bijhorende emotionele turbulentie. In de nieuwe versie wordt de act gespeeld door Short & Tall Clown, en dat doen ze echt prachtig. Toch blijft in mijn hoofd de oorspronkelijke meer melancholische versie hangen van Slava Polunin. Wetende dat hij deze sequentie speciaal voor Alegríacreëerde, geïnspireerd op zijn Snowshow, maakt het voor mij extra bijzonder. De tour manager vertelde me dat Slava nog altijd royalties ontvangt voor elke keer deze act wordt gebracht.
Wat mij vooral raakt, is hoe direct het allemaal binnenkomt. De sneeuw wordt de tent in geblazen, de clown lijkt te vechten om recht te blijven – niet alleen fysiek, maar ook vanbinnen. Op dat moment vergeet ik waar ik ben. Ik kijk gewoon naar een mens in een storm. En als dan de lichten in de Grand Chapiteau weer aangaan, blijf ik verweesd even zitten. Alsof mijn hoofd en mijn hart nog een klein stukje achterblijven in die sneeuw.
Elena Lev
In de originele Alegría werd de Hulahoop act beroemd gemaakt door Elena Lev. Zij is een van de meest iconische artiesten uit de geschiedenis van Cirque du Soleil die op 12-jarige leeftijd als jongste artiste ooit bij de show kwam en gymnastiek, ritmische sportgym en contortion in één hulahoop-act fuseerde.
In mijn herinnering is Elena Lev niet zo maar een “artiest met hoepels” maar meer een verschijning die toevallig hula-hoops gebruikt als verlengstuk van haar lichaam. Ze stapt het podium op alsof ze uit een andere wereld komt: klein, geconcentreerd, en dan ineens beginnen de hoepels te leven. Terwijl de muziek van “Cerceaux” inzet, rollen ze over haar armen, benen en zelfs voeten, zonder dat je ooit het gevoel hebt dat ze achter de hoepels aanloopt – het is eerder andersom: de hoepels lijken haar te volgen. Wat mij het meest raakt, is dat haar act tegelijk extreem technisch en bijna kwetsbaar oogt. In één moment ligt ze gebogen achterover op een klein platform, met hoepels die razendsnel rond haar enkels draaien, in het volgende staat ze recht, omringd door een wervelstorm van metaal en licht. Het is die vreemde combinatie van kracht, controle en een soort stille, bijna ingetogen présence die maakt dat haar nummer voor mij voelt als een verstild moment in een verder bruisende show – alsof de tijd even vertraagt terwijl zij en de hoepels samen ademen.
Hoewel ze bij de remake van Alegría een van de twee originele artiesten was, reist ze vandaag niet meer mee met de tour. Volgens de tourmanagers is ze “met pensioen”, al vond ik daar nergens een echte bevestiging van. Jammer genoeg betekende dat ook dat ik haar niet meer live kon zien optreden in Knokke of Brussel — iets waar ik toch wel enorm naar had uitgekeken. Hieronder een clip waarin je Elena ‘haar’ hulahoop act ziet doen door de jaren heen. Geniet even mee!
Wist je dat … de allerlaatste opvoering van de oorspronkelijke Alegría plaatsvond op 29 december 2013 in Antwperpen!
Meet & Greet
Na de show in Knokke had ik de kans om samen met nog enkele mensen twee artiesten te ontmoeten voor wat vragen en een fotomoment. Dit is iets nieuws dat sinds kort aangeboden wordt omdat bezoekers maar al te graag een blik achter de schermen van de magische show willen werpen. De artiesten die opgetrommeld worden variëren bij elke show. Vandaag gunden Zara McLean en Falaniko Soloma Penesa ons tijd voor wat vragen.
Zara McLean is een Britse top gymnaste. In Alegría neemt ze verschillende rollen op zich: van aristocrate tot acro poles gymnaste en krachtige tumbler in de powertrack act. Ze vertelt openhartig hoe Cirque du Soleil haar in 2013 benaderde tijdens het WK Trampoline en Tumbling. Voor haar waren de acteerlessen die ze volgde van onschatbare waarde — want topsport en acteren blijken toch twee heel verschillende werelden. Zara praat ook over de fysieke uitdaging van het leven bij Cirque du Soleil: de vele optredens, de intensiteit, maar ook de uitstekende medische begeleiding en de waarde van rustmomenten om het lichaam te laten herstellen. En voor wie zich afvraagt of er onder de artiesten wedstrijden zijn wie het best zijn make-up kan doen— die mythe ontkracht ze meteen met een glimlach.
En dan is er Falaniko Solomona Penesa — de man achter de adembenemende fireknife act. Een imposante verschijning die de jonge broer van Dwayne ‘The Rock’ Johnson kon zijn. Zijn brede glimlach en verlegen blik staan in opvallend contrast met de vurige energie die hij op het podium loslaat. Falaniko vertelt hoe hij als kind in Samoa de traditionele Siva Afi leerde, een dans waarbij kracht, ritme en vuur samenkomen. Voor hem is het meer dan een act: het is een eerbetoon aan zijn cultuur en voorouders. Hij wil niet dat mensen alleen het spektakel zien, maar ook het verhaal en de betekenis erachter voelen. Toen hij in 2011 via YouTube voor het eerst de show Alegría zag, wist hij meteen wat hij wilde: ooit zelf met zijn fireknife op datzelfde podium staan. En vandaag, jaren later, is die droom werkelijkheid geworden.
Alegría is – mede dankzij de muziek – de meest iconische show van Cirque du Soleil die de wereld rond trekt. Het wereldwijde succes heeft Cirque mee te danken aan deze show die na het verdwijnen in 2013 terug tot leven werd gewekt.
