Ik ben de tel kwijtgeraakt van hoe vaak ik Hooverphonic al gezien heb. Met een groot orkest in stijlvolle zalen. Als afsluiter op festivals. In zweterige clubs waar het nét iets te luid stond. In kleine, cosy opstellingen met amper vijf mensen op het podium. Telkens dezelfde songs, maar telkens in een andere gedaante. En heel vaak: met Geike in het midden. Fragiel en stevig tegelijk. Voor mij is zij de stem van Hooverphonic. Hoe goed de andere zangeressen ook waren of zijn, mijn oor keert toch altijd terug naar haar.
Toen het nieuws kwam dat ze opnieuw zou vertrekken, had ik twee gedachten tegelijk. Enerzijds dat “daar gaan we weer”-gevoel, want line-upwijzigingen zijn intussen bijna een genre op zich bij hen. Anderzijds vooral opluchting: ze zou eerst nog de The Magnificent Tree-tour afwerken. Ik zou nog één keer de grote Hooverphonic-hits mét haar stem kunnen horen, in een volle Lotto Arena. Niet via een tv-fragment of een nostalgische playlist in de auto, maar live, samen met duizenden anderen die hetzelfde kwamen voelen.
Een jubileum met een randje
Er was geen support act. Hooverphonic bouwde zelf de avond op met een lange intro waarin al flarden van andere nummers verstopt zaten. Daarna rolden ze “Autoharp” binnen alsof iemand het gordijn open trok. Rond half negen hing er zo’n typische vrijdagavondspanning in de lucht, maar ook iets anders: het besef dat dit niet zomaar een concert was. Het voelde als een bladzijde die nog omgeslagen moest worden, en iedereen wist het.
Het orkest maakte meteen duidelijk waarom dit in de Lotto Arena hoorde. Zestien strijkers, zes blazers, door Alex Callier met een knipoog “Alex de Magnificent Twenty Two” genoemd. Hij gaf toe dat het “tonnen geld” kostte, maar dat het hier mocht. En hij had gelijk. Bij “Out of Sight” trokken de strijkers de melancholie helemaal open. In het begin hoorde je hoe Geike moest vechten om boven die klankmuur uit te komen. Maar tegen “You Love Me To Death” was dat gevecht voorbij. Ze stond er weer: stemvast, trefzeker, met een uithaal die als een kleine overwinning klonk.
James Bond soundtrack
Wat me raakte, was hoe de set heen en weer ging tussen herkenning en verrassing, zonder dat het een jukebox werd. Ik – en blijkbaar ook de rest van de zaal – was aan het kijken/genieten. Het kantelpunt kwam wanneer het meer “Bond” mocht zijn. “Anger Never Dies” blijft zo’n nummer dat ruikt naar een soundtrack die nooit gemaakt werd, met een dikke knipoog naar John Barry (de man achter de muziek van de Bond-films). “Romantic” was de eerste echte doorbraak: plots klapte iedereen mee.
Emo-momentjes voor mij
Maar het waren, zoals zo vaak, de kleine momenten die het hardst binnenkwamen. “Eden” is zo’n nummer dat alles rondom je even doet wegvallen. Kwetsbaar, maar niet breekbaar. In een carrière vol dramatische songs blijft dat nummer eruit springen, en met het orkest erbij werd het bijna te mooi. Ik kreeg kippevel en de brok in de keel kwam er nog aan met “Vinegar & Salt” teruggebracht tot essentie, enkel piano en stem. Je vergat dat je in een grote arena zat, maar eerder in een intieme club waar iedereen zijn adem inhield.
Eden en Vinegar & Salt zorgen voor emotionele momentjes. Ik kan me die nummers ook niet voorstellen zonder de stem van Geike
De klassiekers, de hits
Daarna werd het blik met klassiekers opengetrokken. “Jackie Cane”, “The Night Before”, en dan … “Mad About You”. Rondom mij schoten smartphones omhoog. Ook ik haalde mijn gsm boven. We wilden het allemaal nog één keer vastleggen: dat nummer, mét haar stem. Alsof een wankele video op je telefoon het onvermijdelijke afscheid kan vertragen. Vijfentwintig jaar na datum blijft het een monument. Een song die niet veroudert, maar wel meegaat met je eigen leven.
“Badaboum” zorgde voor wat verluchting, opgejaagd door het voltallige orkest. “Amalfi” sloot de reguliere set af. Daar voelde ik wel wat afstand; je merkte misschien dat het niet haar song is, niet op dezelfde manier als de andere. Ironisch genoeg vond Geike net in het stukje “Videogames” dat erin verweven zit terug die zwoele warmte – alsof de cover haar even meer ruimte gaf.
Bis bis
De bisnummers voelden als het laatste lintje rond een cadeau dat je eigenlijk niet wil uitpakken. Eerst “Nirvana Blue” en dan opnieuw Geike centraaal met “The World Is Mine” en “Sometimes”. De staande ovatie erna, was geen beleefdheidsapplaus. Het voelde als een collectief “dank je wel en tot ooit”. En dan, als laatste knipoog, “Hidden Stories” met op het einde een van alle muziek gestript meezingmoment. Heel de Lotto Arena werd voor even één groot koor.
De set-list
- Intro
- Autoharp
- The Magnificent Tree
- Out of Sight
- You Love Me To Death
- Hiding in a Song
- No More Sweet Music
- 2Wicky
- The Wrong Place
- Stranger
- Anger Never Dies
- Romantic
- Eden
- Vinegar & Salt (Piano Version)
- Jackie Cane
- The Night Before
- Mad About You
- Badaboum
- Amalfi (met snippet van “Video Games” van Lana Del Rey)
- Encore – Nirvana Blue
- Encore – The World is Mine
- Encore – Sometimes
- Encore – Hidden Stories
Het laatste zaalconcert van Geike in België
We wisten al even dat de wegen van Hooverphonic (Alex) en Geike (opnieuw) zouden scheiden. Dat maakte dat dit laatste zaalconcert op Belgische bodem gelijk ook een beetje geschiedenis is. Dit afscheid voelde anders dan de vorige keer. Niet als een breuk achter de schermen, maar als iets dat bijna plechtig in de spotlights werd gezet. Een diepe buiging, bijna ceremonieel. Dat haar stem even brak maakte alles echter. Geen perfecte laatste performance, maar een échte, met zichtbare ontroering. Na de laatste noot geen grootse woorden van Geike: een buiging naar de zaal, een blik naar de band en het licht dat langzaam aangaat.
De beste Hooverphonic nummers – volgens mij althans
En als afsluiter geef ik nog graag mijn favorieten Hooverphonic songs. Dit is mijn persoonlijke keuze. Je ziet dat het vooral nummers zijn uit de vroegere albums zijn en met Geike.
- Mad About You – The Magnificent Tree
- Eden – BlueWonder Power Milk
- Vinegar & Salt – The Magnificent Tree
- The Wrong Place – Hidden Stories
- The World is Mine – Hooverphonic presents Jackie Cane
- How Can You Sleep – The Night Before
- Anger Never Dies – The Night Before
- You Love Me to Death – No More Sweet Music