De galapremière van Harry Potter en het Vervloekte Kind in Scheveningen voelde een beetje als thuiskomen in een wereld waar ik ondertussen al jarenlang vrijwillig in verdwaal. Om het plaatje compleet te maken: ja, ik ben zo iemand: alle boeken gelezen, de films meermaals herbekeken. Twee keer naar de filmstudio’s bij Londen geweest, elke keer weer met kippenvel door The Great Halll. In Oxford, Londen en Schotland bewust “verdwaald” om filmlocaties op te zoeken. Pins, T‑shirts en zelfs een eigen toversstokje liggen thuis klaar – puur voor de sfeer, natuurlijk. En dan was er nog de Londense versie van The Cursed Child: twee keer drie uur in het rode pluche. Mijn rug protesteerde, maar mijn Potterhart straalde.
Terug naar Hogwarts in Scheveningen
Vanaf het moment dat ik het AFAS Circustheater binnenstapte, wist ik het: dit ging geen gewone theaternamiddag worden. Wat mij opviel, was hoe grondig het Circustheater is omgebouwd tot een soort Nederlandse tovenaarswereld: van de rode stoelen tot de details in de foyer, alles ademt een mix van West End‑klasse en Nederlandse nuchterheid. De voorstelling in Scheveningen speelt – net als de internationale versies – in één blok van zo’n drie uur, waar de allereerste Londense versie nog twee keer drie uur duurde, en geloof me: mijn rug is de Nederlandse adaptatie eeuwig dankbaar.
Het Verhaal
Als fan: pure herkenning, als leek: overdonderend
In Londen was ik al eens compleet weggeblazen door hoe ze film‑magie live op een podium toveren, maar de Nederlandse versie doet daar niets voor onder. Je merkt dat deze productie is opgezet als echte “theatersensatie”: razendsnelle decorwissels, een choreografie die bijna filmisch aanvoelt en een tempo dat geen seconde verslapt. Wat ik mooi vind, is dat de voorstelling balanceert op een dun koord: als fan geniet je van de subtiele verwijzingen, bekende namen en kleine grapjes die rechtstreeks uit de boeken lijken te komen, maar het verhaal blijft toegankelijk voor wie nog nooit een pagina van een Harry Potter verhaal heeft opengeslagen. Zo voelde het in de zaal ook – sommigen zaten te stuiteren bij elke verwijzing, anderen vooral met open mond naar de effecten te kijken.
De magie: van Dementors tot verdwijntrucs
En dan de vraag die elke Potterfan het eerst stelt: hoe goed is de magie? In één woord: indrukwekkend. In Londen had ik al kippenvel bij het duel tussen Harry en Draco, de scène in het Zwarte Meer tijdens TheTriwizard Cup en vooral de Dementors die door de zaal zweefden – volwassenen doken weg als kleine kinderen. In Scheveningen is dat niet anders: recensies spreken over spookachtige, monsterlijke Dementors die over het publiek vliegen en mensen die in een oogwenk in iemand anders lijken te veranderen of plots door een boekenkast worden verzwolgen, en dat is geen woord overdreven. Wat het extra leuk maakt, is dat zelfs doorgewinterde illusionisten onder de indruk zijn: tijdens de première zat Hans Klok in de zaal en hij gaf na afloop toe dat hij “iets geweldigs” had gezien. Als iemand die zelf al eindeloos heeft zitten speuren naar de geheimen van film‑special effects, blijft het fascinerend hoe een theaterteam met licht, rook, timing en pure vakmanschap een vorm van live toverkunst creëert die minstens even veel indruk maakt als CGI.
Cast en sfeer: Nederland op z’n magischst
De Nederlandse cast voelt verrassend snel “canon” aan. Valentijn van Hall wordt door recensenten omschreven als een uitstekend gecaste Harry. Je gelooft hem meteen als vermoeide, maar nog altijd scherp reagerende volwassene die tegelijk Auror, bureaucraat en worstelende vader is. Ward van Klinken geeft Albus precies dat mengsel van puberale koppigheid en kwetsbaarheid dat nodig is om hem meer te maken dan “de zoon van”. Scorpius (Jary Sluijter) is bewust over‑the‑top geprofileerd en zal niet ieders smaak zijn, maar qua timing en energie tilt hij elke scène op waarin hij verschijnt.
Wat deze Nederlandse productie sterk doet, is die mix van spektakel en emotie: ja, je komt voor de magie, maar je blijft hangen voor de personages.
Zelf liep ik na afloop de boulevard op met dat heerlijk desoriënterende gevoel: net zat ik nog in een strijd met tijd, schuld en Dementors, en ineens ruik je weer friet en zee. Voor mij is dat misschien wel het mooiste compliment voor deze Nederlandse Harry Potter en het vervloekte kind: drie uur lang was Scheveningen even geen badplaats, maar gewoon mijn favoriete toverschool, negentien jaar later.